Zwakkelingenij… Part 2

Ik schreef al eens over mijn zwakkelingenij, waarvan ik voor het moederschap had besloten: ik doe daar niet aan mee. Helaas, paashaas… de zwakkelingenij heeft gewonnen! En zo overviel de zwakkelingenij mij deze week opnieuw. Behoorlijk zwaar, al zeg ik het zelf.
Nu vraagt u zich allicht af: oei, wat is er gebeurd? Awel, mijn patatje moest naar de opvang. Ze was al een paar keer geweest, maar niet echt zo een hele dag. Ik dacht: easy… geen zwakkelingenij-gevoelens! Maar deze week was het een oefensessie, zo voor echt… ‘s Morgens vroeg afzetten, pas ‘s avonds terug om. (‘s Avonds is relatief want om 15u20 stond ik al aan de deur…)
Axelle dus bij de opvangmama… Lies naar het stad… Ontbijtje nemen… Kerstcadeautjes kopen… Genieten…
Euhmmmm…
NOT!!!
Ik liep daar in het stad, met jawel zwakkelingenijgevoelens… Er was iets van “vocht” in mijn ogen te bespeuren… Een leeg gevoel… Het besef dat binnenkort mijn patatje vaak ergens anders zal zijn dan bij mij…
Dat is best ok… Moeder en kind kunnen zich niet eeuwig in een symbiotisch nestje verstoppen… Ge kunt dat doen maar dat is niet gezond… En aangezien we een gezond kind willen, doen we dus een beetje afstand…
Dat beetje afstand nemen, gaf me alleen deze week een beetje hartenpijn…
Zwakkelingenijgevoelens ten top!
Advertisements

7 thoughts on “Zwakkelingenij… Part 2

  1. Zoals Sofie zegt, het betert wel, vrij snel zelfs ;).
    Ik heb zo tijdens de eerste x dat ze ging logeren bij mijn ma (ze was ruim anderhalf 😉 ) achter gereden na 1 dag, ff 200km over en weer (ik was op cursus) om ze een half uur te zien. Nu laat ik ze met gemak een weekendje daar 😉

  2. ahja herkenbaar… ik ben dan wel thuis voor mijn prinsessen en prinsje maar de prinsessen zijn ook altijd naar creche of onthaalmama geweest dus helemaal geen probleem als die eens een paar daagjes ergens gaan logeren. Maar mijn kleine prins, is altijd bij mij en ohwee als die eens een paar uurtjes naar m'n ouders moet… dan heb ik ook veel last van die zwakkelingerij 😉

  3. Drie jaar geleden maakte ik net hetzelfde mee toen ik voor onze Kobe voor een proefdagje naar Moeke Anja bracht. Maar weet je wat? Drie jaar later ziet hij zijn moeke Anja bijna al zijn tweede moeder. En ons Frauke? Dat ging als een fluitje van een cent. Genieten van die me-time dus!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s