En dan staat je hart even stil…

24 december… 
Zoals ieder jaar was ik een mooie dag verwachtende… I

Maar 24 december 2013 gaat de geschiedenis in als de dag dat mijn leven enkele jaren werd ingekort. 
“Hoezo, ingekort?” denkt u nu allicht… “Overdrijft die niet een beetje?” 

Oordeel zelf: 
24 december opende ik, ondanks de vliegende storm, met vrolijkheid de brievenbus. Kerst = kerstkaartjes en kerstkaartjes = fun! Maar tussen al dat schoons, zat een briefje van de C.M. Trouwe lezers zullen ondertussen wel weten dat ik begin dit jaar zwaar onderuit ging in het verre Limburg. Van dat verre Limburg werd ik met prioritair vervoer naar het U.Z. Gent gebracht. In het ziekenhuis hadden de “lieverds” ons verzekerd dat het vervoer via de C.M. zou terugbetaald worden. 
Dat grapje kostte mij iets van een 1500€. Eerder dit jaar kreeg ik een briefje van de C.M. dat ze NIKS terugbetaalden. Ik dacht: “Ok, ikke goed verzekerd, DKV” maar ook DKV stuurde mij een leuk briefje. Slechts de helft terugbetaling, want in de kleine lettertjes staat dat kosten niet gedenkt door het ziekenfonds slechts voor 50% terugbetaald worden. Balen… 
Via de ledenverdediging van de C.M. probeerde we toch nog een vergoeding te krijgen. Want, ik weet niet wat u denkt, maar met 750€ kan je véél stofjes kopen en zelfs een wijze naaimachine! 
En dan is het 24 december, doe ik mijn bus open, briefje van de C.M. Ik wist hoe laat het was dus scheurde ik dat spel open, hopend op goed nieuws. Een hele palaver over het feit dat het ziekenhuis de juiste procedure niet volgde en al… Dat ze een brief sturen naar het ziekenhuis die ik in bijlage kan terugvinden… BLABLABLA… 

Waar het op neer komt: GEEN terugbetaling! Geen eurocent! Want wet is wet en ondanks de fout van een ander moet ik maar zelf opdraaien voor dit bedrag. 
Helaas werd 24 december nog erger en stond mijn hart even stil.
Mijn ukkepukkie kreeg ‘s middags lekkere patatjes maar plots… uit het niks… verslikt zij zich. In eerste instantie dacht ik: allright, nogal gehad… 
Maareuh… Ze raakte er niet uit en snakte naar adem. In al mijn koelbloedigheid, snokte ik haar uit haar zitzak, hield haar vast en voerde het heimlich maneuver uit. Alles eruit! Daarna gekrijs van Axelle, ikke in paniek: huilend & bevend!  
Van dees was ik echt niet goed. Mijn hart stond echt even stil. ‘t Kind heeft nog lang op mijnen arm gezeten. Niks patatjes, een simpel fles gegeven en slapen op de arm. ‘t Kon mij allemaal even niet schelen: mijn structuurgedoe (want ik ben nogal structuur) van patatjes ‘s middags en daarna slapen in bedje. 
En zeggen dat ik de dag ervoor nog mijn ehbo-cursus in vraag stelde. “Zo lang geleden, ik weet daar niks meer van, wat heb ik daar nu aan?” Boem, patat: de volgende dag wist ik zeer goed wat ik er aan had! 
Over dat heimlich maneuver! Bij volwassenen doe je dat zo: 
Bij baby’s lijkt dat ook te werken, want dit is wat ik deed. Achteraf ontdekte ik wel dat er in principe bij baby’s een andere manier wordt toegepast. 

Mijn hart stond even stil op 24 december 2013 en hoop dat ik dit nooit meer moet meemaken! Gelukkig liep alles goed af en uiteindelijk werd kerstavond nog best gezellig! 
Bron foto’s: http://www.healthy.net/scr/article.aspx?Id=1790
Advertisements

20 thoughts on “En dan staat je hart even stil…

  1. Nou zeg, dat is idd vreselijk schrikken! En dat geld, 't is toch wat. Mijn schoonpa ook overkomen, jaaaren geleden, van Dld terug naar NL gebracht maar niet vergoed hoor! Stom!

  2. Amai, wat een dag! Gelukkig kwamen de patatjes er uit, dit is ook 1 van mijn grootste angsten, dat verslikken. Ik geef bv nooit appel mee naar school, zou geen minuut op mijn gemak zijn… Ik kan het best geloven dat je er ondersteboven van was. Misschien maakt die ervaring je rekening van het ziekenhuis wat relatiever, ondanks dat je ze toch moet betalen :-/
    Toch nog prettige feestdagen!

  3. Amai, wat een dag!
    Het is ook mijn grootste vrees dat ooit te moeten doen. Het lijkt me dat koelbloedig handelen veel eenvoudiger is op een EHBO-pop dan op je eigen kinderen…

  4. Onze ferre heeft dat onlangs bij zijn neef ook moeten doen, allebei pubers zenne, met hunne fiets naar school en iets snoepen onderweg, maar het is goed afgelopen ! Bij baby s zou ik toch ook wat schrik hebben, die zijn nog zo klein….
    En die CM ! Overschakelen zou ik zeggen !!!!!

  5. Manman, dan staat je hart even stil, ja! Ik kan best begrijpen hoe je je nu voelt en je zult je nog even zo voelen. Ik heb ooit hartmassage moeten uitvoeren op een collega van me. Helaas zonder resultaat. Dat was het schokkendste wat ik ooit had meegemaakt en heeft toch wel een zware indruk op me gelaten. Nog steeds trouwens. Op een bepaalde manier ben je veranderd. Gelukkig is alles goed afgelopen en het is ok om haar 30 keer per dag te knuffelen vanaf nu! 😉

  6. Ik werd toch wel eventjes heel stil bij het lezen van deze post. Gelukkig is alles goed gekomen met de kleine spruit. Maar de CM, echt niet leuk! Ik hoop natuurlijk dat je daar nog centjes van terugziet, maar ik vrees dat dat er inderdaad niet meer in zit.
    In ieder geval veel sterkte gewenst, en vertroetel die kleine spruit maar goed!

  7. Je schrok en bleef schrikken. Ik zou durven spreken van een ferme baaldag. Gelukkig zijn er nog vele anderen en denk maar hoera dat jullie beiden er niets ernstigs aan over houden. xxx

  8. Verschrikkelijk seg,ik hield mijn adem al in bij het lezen van dit verhaal.
    En van het ziekenfonds,dat is echt balen,je hebt er toch ook niet om gevraagd om te vallen,pffff.
    Ik hoop dat je alsnog een fijne Kerst hebt gehad.
    xxx

  9. Wat een verhaal! Heb het ook met ons mupke meegemaakt, inderdaad: je hart staat even stil… Gelukkig wist ook ik wat te doen. Enne CM, niet leuk van jullie! Alvast een goed uiteinde en alle goeds voor 2014.

  10. haal de media erbij, misschien brengen ze dan het bedrag wel terug? (ok misschien wat overdreven, maar misschien helpt het)
    over dat verslikken… mijn zoontje is ook zo eens bijna gestikt in een het lontje van een kaars (tot op vandaag weet ik nog niet waar dat vandaan kwam) ook heimlich en het kwam er met een boog uit. dat zit nog steeds in een enveloppe opgeborgen, krijg er nog kippenvel van als ik eraan terugdenk 😦

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s