Ziekenhuizen, vertrouw ze niet…

Misschien ga ik een beetje zagen in deze blogpost… Misschien gaan jullie denken: “Is ze daar weer?”  Maar misschien zullen jullie begrijpen wat ik bedoel. Daarom lucht ik mijn hart! 
Weet je, in het leven probeer ik het goede te doen. Ik ben niet perfect, maak fouten en kan helaas niet alle leed uit de wereld verhelpen. Soms doe ik iets voor het goede doel, ik ben hulpverlener in hart en nieren en zal solidariteit altijd belangrijk vinden. 
Je hoort me niet klagen over de belastingen. Ik vind nu eenmaal dat mensen een sociaal vangnet moeten hebben, ook op financieel vlak. Dat er soms “winst” uit gehaald wordt, daar leg ik mij bij neer. Liever dat dan geen vangnet. 
Ik probeer mijn eigen aandeel in situaties te zien en dat is niet altijd even makkelijk. Maar ik probeer het… Ik ben een flapuit, hart op de tong maar kan me excuseren als ik iemand onbedoeld geraakt heb. 
Ik probeer een goeie moeder te zijn, alsook een goeie partner, dochter, zus, vriendin… Ik heb verwachtingen maar zeker niet meer dan de ander. Ik probeer rechtvaardig te zijn en eerlijk. En daar wringt het schoentje… 
Ik word zwaar geraakt bij confrontatie met onrechtvaardigheid. Zo kan ik niet tegen de burgerslachtoffers in oorlogen of kinderen die in “slechte” situaties worden geboren en daar hun hele leven moeten voor opdraaien! 
In vergelijking met die zaken is het “onrecht” dat mij werd aangedaan relatief, maar toch… Jullie herinneren allicht nog het verhaal over mijn enkelbreuk, alsook het verhaal dat het vervoer van Limburg naar Gent niet wordt terugbetaald. 
Wel, de c.m. stuurde om die reden een brief naar het ziekenhuis: zij hadden een fout gemaakt en belden het verkeerde vervoer op. Ik dacht: “ok! Ik zie mijn geld niet terug maar er is toch de erkenning”. Tot vandaag… 
Opnieuw een brief. Het ziekenhuis zegt: “mevrouw heeft zelf om dat dossier gevraagd”, dat staat zo in hun dossier… Woord tegen woord want dat deed ik niet… Laat staan prioritair vervoer… Dat vertelden ze mij pas in de wagen.
Maar het dossier zegt: “zelf om gevraagd!”
En dan: voor een “breuk” is dat niet nodig! (Lees: wat u voor had, stelde helemaal niks voor.) Je moet niet-dringend vervoer aanvragen. A.u.b. het nummer, als je het nog eens een keer zou nodig hebben. Bij deze wordt het dossier afgesloten! Afgelopen, gedaan want eigen schuld, dikke bult! 
Na het lezen van die brief heb ik gejankt. Niet voor het geld. Jammer maar ik zal er niet dood van gaan. (Ook al blijf ik vinden dat dit eigenlijk niet kan. Je zou door zo iets schulden kunnen krijgen…) Gejankt omdat alle schuld in mijn schoenen wordt geschoven en niemand er ook maar eventjes aan denkt dat het niet zo is. Gejankt omdat alle pijn van toen weer boven kwam. Gejankt omdat er toen geen empathie was… noch voor mijn zwangerschap… noch voor de pijn. Gejankt omdat ik nog steeds dagelijks pijn heb… mijn volle schoenenkast amper kan aanraken en nog iedere avond een zakje ijs tegen de zwelling mag opleggen. 
Gejankt omdat ik kwaad word van deze hele onzin… Anderen maken fouten en je moet er zelf voor opdraaien… Beschuldigd alsof het eigen keus was. Ik denk dat ze er vergeten bij zeggen zijn dat het om een complexe breuk ging, met luxatie (die niet gereduceerd werd, maar gewoon ingegipst). Dat ik zwanger was en amper pijnstilling kon nemen. 
Niemand vroeg mij toestemming voor vervoer. Niemand zei me in dat ziekenhuis wat er scheelde. Niemand stelde mij (ons) gerust. Niemand leek het wat te kunnen schelen… Zondagsdienst ofzo… 
Mijn schuld en daarmee moet ik het doen. Het gerecht, dat heeft geen zin. Als kleine garnaal kan je niks toen tegen een ziekenhuis. Maar misschien kunnen jullie mijn verhaal delen. Zorgen dat zoveel mogelijk mensen weten en beseffen dat, zelfs als je door pijn amper nog beseft waar je bent, je altijd alles op papier moet hebben. Wantrouwen moet hebben in sommige spoeddiensten in dit land. Het zou niet moeten, maar helaas is het de pijnlijke waarheid… 
Bij deze sluit ik mijn verhaal af. Ik stop met zagen. Het moest me nog even van het hart. Ik probeer er in de toekomst niet meer over te schrijven. En als ik het wel doe, vergeef me dan… 
Advertisements

12 thoughts on “Ziekenhuizen, vertrouw ze niet…

  1. Ik kan je frustratie best begrijpen! En toch brengt het me ook aan het glimlachen! Vooral dan de manier waarop je je woorden neerschrijft! (Nietslechtbedoelt)

    Het is goed dat je dit deelt, want wanneer we in contact komen met ziekenhuizen weten we idd niet goed wat wel, wat niet…

    Dus zijn we beter verwittigd op voorhand! Jammer dat iemand anders daardoor eerst zo'n situatie moet meemaken! Gelukkig kwam het goed met je enkel!

  2. Gelijk heb je, je gal spugen kan eens ferm deugd doen!
    Onze dochter werd met een ambulance van UZ Gent van Torhout naar Gent vervoerd, kostenplaatje 500 €. Werd niet terugbetaald, omdat het zogezegd niet-dringend vervoer was. Niet-dringend? Het kind kreeg de ene aanval na de andere, en in Torhout konden ze er geen weg mee… Uiteindelijk toch 250 € teruggezien door tussenkomst van kinderarts.
    Het is jammer dat de mensen niet meer op de hoogte zijn van dergelijke zaken, want je kunt er inderdaad ferm van in de put geraken.
    En natuurlijk moet er eerst iets gebeuren voordat we weten hoe het zit…
    Hopelijk heb je het in de toekomst niet meer nodig!

  3. Ik zou precies toch n advocaat raadplegen. Eerste consult is gratis.
    Of anders naar de ombudsman stappen. Je hebt net zelf genoeg argumenten opgesomd om de hoogdringendheid aan te vechten.
    En laat ze maar eens eerst bewijzen dat je iets wel-niet gezegd hebt. Allez, dat is mijn gedacht hé. Nog veel sterkte.

  4. *knuffelt* gooi die ellende er maar allemaal uit, dan ben je dat maar kwijt lieverd!

    ik denk dat al wij moeders ons de angst kunnen voorstellen welke je ervaren hebt na de val en tijdens het wachten en vind het zeer onterecht wat hier jou is aangedaan. Maar door het te delen, bereik je iemand, die ooit zult helpen omdat zij deze woorden las

    *stuurt een dikke knuffel vanuit Nederland* Eerlijk is het niet, maar gelukkig staan er velen achter je en geven je groot gelijk! xx

  5. Zagen mag! Dat kan zo deugd doen! Het is zo frustrerend dat je machteloos staat en de schuld toegeschoven krijgt wanneer dat zo onterecht is … Gewoon uit principe kan je het daar niet bij laten.
    Als het een 'troost' kan zijn, wij hadden 2 dagen voor Kerst een gelijkaardig dik probleem bij de aankoop van ons nieuwe huis. Bij de notaris bleek ineens dat we groot beschrijf (10% op de aankoopprijs ipv 5%) moesten betalen omdat de eigenaar ons niet had gemeld dat het K.I. nog herzien moest worden. Wij juridisch geen poot om op te staan, wegens ons woord tegen zijn woord. Al onze spaarcenten: foetsjie. Zuur, erg zuur en ik wil het ook puur uit principe hier niet bij laten al kunnen we geen juridische stappen nemen en hebben we gewoon moeten betalen :(.
    Hang in there!

  6. Nou, pijnlijk allemaal, letterlijk en figuurlijk. Ik denk dat een klacht indienen bij het ziekenhuis, niet over het vervoer, maar over de ervaring die je hebt gehad, toch wel zinnig is hoor. Anders leren ze er nooit iets voor, en misschien word je nog gehoord ook?!

  7. Mijn moeder kan echt meespreken van dit soort dingen. Jaaaren geleden na een ongeval en twee jaar geleden opnieuw na een operatie. Zeeeer onrechtvaardig allemaal, en ja, dat geeft ontzettend moeilijke emoties, onmacht en niet gehoord worden. Laat je er vooral niet bitter door worden! Het leven is niet eerlijk, het heeft echt weinig zin om daar energie in te steken, want het zorgt enkel voor negatieve energie. Loslaten lijkt mij de beste optie. Moeilijk, dat wel.

  8. 't Is wreed hoe ze zo'n dingen uitspelen hoor. Ik voel héél hard met je mee. Een dikke knuffel voor de tranen, voor de pijn, de zwelling… Het is niet omdat zij het dossier afsluiten dat dit voor jou een einde verhaal is. Je moet zelf weten wat je wil en kan doen. Maar eventueel je oor te luister leggen om na te gaan wat de mogelijkheden zijn kan geen kwaad.

  9. Je moet dit zeker melden aan de ombudsman/-vrouw van het ziekenhuis. Misschien kan ook het Vlaams Patiëntenplatform je bijstaan met raad.

  10. Wat naar en onrechtvaardig. Goed dat ge het van u afschrijft want er u te lang kwaad in maken da's ook weer niet goed voor uw gezondheid. Er zijn gelukkig ook goeie ziekenhuizen waar men zich geen godcomplex waant. veel beterschap!

  11. ik denk dat er maar weinig mensen zijn die de regeltjes ivm ziekenvervoer (en al dan niet terugbetaling ervan) kennen. Is ook niet moeilijk want elke mutualiteit heeft eigen regels, en zelfs binnen een mutualiteit kunnen er verschillen zijn.
    Een paar jaar geleden heb ik dit uitgezocht, naar aanleiding van een vraag van een (rusthuis)bewoner van bij mij op de afdeling over een factuur over ziekenvervoer. Ik heb er toch wel enkele uren over gedaan om uit te zoeken wat voor iedereen de voordeligste manier is.
    Als patiënt is het inderdaad jammer dat je toevallig iemand moet treffen die die regels kent of uberhaupt beseft dat er verschillende soorten ziekenwagens en terugbetalingsregels zijn en dan nog de moeite wil doen om uit te zoeken welke er voor jou van toepassing zijn.
    Een tip: informeer bij je mutualiteit wat je moet doen als je ziekenvervoer zou nodig hebben. Sommige mutualiteiten vragen dat je een bepaald nummer belt om niet-dringend ziekenvervoer aan te vragen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s