Kom uit uw kot!

Als 8 maart nog niet in je agenda staat, doe het dan nu! 
Waarom? Daarom!
Een date in Antwerpen met allemaal blogsters en bloggers! 
Iedereen welkom! 
Ons Soetmin van de “Verne & Jasper” – blog organiseert heel het boeltje en zorgt zelfs voor goodie bags! En ikke? Ikke breng stofjes mee van de Liesellove – shop die in principe 1 maart online moet gaan! Vandaar de stilte op blogland… 😉 
Liefs,
Lies
Inschrijven kan nog tot 28 februari dus wees snel!

Give-away-party!

Al even geleden organiseerde ik een give-away waarbij je de prijs zelf kon bepalen. An van Jace did it won. Prijs: een onderonsje met enkele fijne madammen: allemaal blogsters en jawel, naaisters! An maakte mij al helemaal happy bij het betreden van mijn huis, want ze had mijn bestelling ritsen mee. Een hoopje kleur om vrolijk van te worden… 
Rond 11 uur was iedereen ter plaatse, wat niet zo evident was. Want zij, stak nog snel een kleedje in elkaar die ochtend en zij kwam van heel ver. Tijdens de eerste hapjes en drankjes werden we bovendien verrast door bijzondere cadeautjes. Deze straffe madam maakte voor iedereen een pakje, aangepast aan onze eigen voorkeuren. 
En deze madam bezorgde ons een pakje waar we mooie herinneringen in plaatsen kunnen. Vollen bak pakketjes vreugde dus! 
Er werd nogal wat afgebabbeld en gelachen. Bovendien kregen deze dames de kans om als eerste kennis te maken met mijn stoffenvoorraad, binnenkort te koop via de eigen webshop! 
Een groepsfoto kon niet ontbreken. Dus bij deze een zeldzame foto… 
Dames, ik vond het bijzonder fijn en kijk al uit naar een volgende date… 😉 

‘t Vullen van een ander zijn kleerkast kan best fijn zijn!

Stilte in Liesellove-land. Eén of andere bacterie heeft mij in zijn greep. Oververmoeidheid heeft me blijkbaar vatbaar gemaakt. De naaimachine blijft stilletjes staan, de nieuwe overlock nog niet uitgeprobeerd. Facebook, Pinterest, Instagram, Bloglovin etc. heroveren langzaam terug hun plaatsje in mijn tijdsindeling. Hoogtijd dus voor een nieuw blogbericht. 
Al tijden stond het Gingerbread-hemdje uit Homemade mini couture op het programma. Omdat hemdjes mij schrik aanjagen, schreef ik me bij haar voor een workshop. De ontvangst was hartelijk, ook al was ik 20 minuten te laat, de uitleg duidelijk! Verwennerij met drankjes, lekkers en zelfgemaakte cake! Gezelligheid ten top! 
Mijn schrik voor hemdjes was onterecht, maar toch stak ik heel veel op in de workshop! Ik zou dus zeggen: allen richting Hilde! Ik werkte er ook voor de eerste keer op een overlock. Een vreugdesprongetje: wat een zalig machine! 
Ik heb geen zonen, maar ben wel meter van deze lieve, kleine man. Al maanden vraagt hij om een hemdje. ‘t Kind was dan ook super gelukkig bij het zien van zijn hemdje! Een hemdje met auto’s dan nog wel. (‘t Kind is gefascineerd door auto’s.) 
Met plezier speelde hij model. En ik kocht hem een beetje om met een koek… 😉 
Na de serieuze foto’s, kwam meneertje helemaal los… 
Op aanraden van Hilde, maakte ik een 8 jaar! Perfect voor deze bijna 6-jarige! 

‘t Kind gelukkig, bijgevolg meter ook! Bovendien ben ik fier op mijn eerste hemdje, gemaakt uit een stofje van mijn eigen shop! Smaakt naar meer… ‘t Kind zijn kast zal de komende maanden ook wat groeien… 😉
Workshop & kam snaps: Hilde@Home
Stof: Liesellove
Bias: Veritas

Even maar…

Ik heb maar even van u tijd nodig. Door vuile beestjes in mijn lijf, was het hier behoorlijk stil. Facebook, Twitter, Instagram, Pinterest, Bloglovin… ik heb ze amper bekeken. En dat zegt veel gezien mijn kleine verslaving… 
Om die reden laat ik nog graag even weten dat je nog kan meedoen met mijn give-away. Wie zich graag vrijwilliger stelt om een leuke flock te winnen, laat het dan maar even weten! 
En verder nog een warme oproep om op mijn versie van de Louisa Dress te stemmen. Dat kan nog tot middernacht!
Alvast een dikke merci! En als ik bij de winnaars zit, dan komt er zeker ook iets jullie richting uit… 😉

P.s.: stemmen kan door op het hartje rechts bovenaan te klikken.

Op de radio…

Het verhaal van de gebroken enkel, de luxatie, 20 weken zwangerschap… en vele maanden later een zware factuur voor het vervoersbedrijf. Omwille van de frustratie en de kwaadheid schreef ik me in bij Inspecteur Decaluwé op Radio 2. 

En vandaag…. vandaag kwam ik op de radio. Met ziektekiemen en al rolde ik vroeg uit mijn bed! Na serieus knipwerk in mijn verhaal, werd de vraag gesteld: wanneer draai je zelf op voor vervoerskosten en wanneer niet?  

Dringendheid is blijkbaar alles. Dringend ziekenvervoer krijg je enkel terugbetaald als het via de 112 is aangevraagd. “Let op: Als diezelfde ingreep ook kan in het ziekenhuis waar je eerst binnenkwam, en jij wil toch naar een ander ziekenhuis, dan is het ziekenvervoer niet meer dringend.” 

In mijn geval moest het dus niet-dringend zijn. Een raadsel voor mij is nog altijd waarom het ziekenhuis, die naar ons ziekenfonds vroeg, niet naar het correcte nummer heeft gebeld. In geval van de CM is dat 078 15 95 95. Want ziekenfondsen betalen in geval van niet-dringend ziekenvervoer enkel terug als zij het vervoersbedrijf erkennen. 

En waar je dan zelf aan moet denken als ze je komen ophalen? 
Zelf duidelijk vragen naar de kostprijs van het niet-dringend vervoer en nagaaf of dat bedrijf wel samenwerkt met je ziekenfonds. Een kleine bedenking: toen ze mij kwamen ophalen had ik amper nog besef van tijd en ruimte door de pijn. Geen idee hoe ik toen deze vragen had kunnen incalculeren. 

Maar allé, Inspecteur Decaluwé heeft uiteindelijk nog eens bevestigd wat ik al lang dacht: als patiënt moet je er gewoon zelf aan denken… Op hulp van ziekenhuizen moet je niet rekenen. En wanneer zij fouten maken, laat uw ziekenfonds u ook in de koude staan! (Let op: ik weet dat er ook goede artsen zijn, die hun werk heel goed uitvoeren… je moet dus alleen geluk hebben waar en bij wie je terecht komt.) 

Ikzelf zie mijn centen niet meer terug maar ik hoop dat jullie, in geval van nood, weten wat te doen en niet met dezelfde frustraties geconfronteerd worden als ik. 

Meer info op de site van radio 2 en de CM.  

Noot: ik vind het zonde dat er zoveel van mijn verhaal werd weg geknipt… het feit dat ik uren met een luxatie heb gelegen en de dokter in Limburg ons amper informeerde en mij onderzocht zijn toch factoren die zwaar hebben meegespeeld in de beslissing om mij naar Gent te laten overbrengen. 

Louisa dress voor kleine uk…

U zag het hier al eerder: ik helemaal fan van de patronen van Compagnie M. Patroon na patroon maakt ze pareltjes. Toen “The Louisa Dress” werd voorgesteld, viel ik nog harder voor haar patronen. 
Eén probleem: de patronen starten vanaf 1 jaar. Kleine uk is dat nog eventjes niet. Toch kon ik begin januari niet langer wachten. De eerste Louisa Dress, made by Liesellove, was een feit! 
Enkele dagen later kondigde zij haar wedstrijd aan en die bleef door mijn hoofd spoken. Een nieuwe Louisa Dress dan maar! 
Petit Pan, uitermate geschikt voor dit patroon! Paspel, licht blauwe voeringstof en knopen van Veritas! Ik twijfelde even of ik onderaan niet zou afwerken met bias, maar het stofje is zo fantastisch zodat ie helemaal geen biasafwerking nodig heeft! 
De rits die is blind, ook al is het geen blinde rits! Ik had enkel nog een zwarte blinde rits liggen. Dus koos ik voor de flapjestechniek met een gewone rits. Werkt prima! 
Kleine uk, die vond het allemaal best ok, ook al is het op de groei gemaakt. Wat kijk ik er naar uit tot zij dit echt kan dragen. En wie weet, stapt ze dan al rond… 

`
Alles over de wedstrijd kan je op de site van Compagnie M lezen. Je zou me echter een groot plezier doen als je een stem voor mij uitbrengt. Dat kan je door op onderstaande link te klikken en op het hartje bij mijn foto’s te klikken! 

Naaisters zijn vuile mensen!

Of dat is toch hoe mijn mama er over denkt! Altijd en overal stof, al zeker als ge in uwen living durft te naaien! Veel tijd voor dat naaien, weinig tijd voor het huishouden! 
Naast het naaien komt hier ook nog de voorbereiding van onze droom erbij alsook kleine uk. Allemaal dingen waar we graag mee bezig zijn. 
Dingen waar we dan ook graag het huishouden voor laten liggen… Ik wil dat mijn huis hygiënisch is maar chaos? Kan altijd eens gebeuren, toch? De Kinnekes Cloots bedacht hier rond een leuke actie en ik denk dat menig blogsters hier wel kunnen aan deelnemen. 
Ondanks haar vermelding over mijn geregel en dat perfectionisme toch kan, moet ik haar teleurstellen. We doen ons best, organiseren strak maar soms kan het mij helemaal niet deren hoe mijn huis erbij ligt. Althans tot de bel gaat! 
Maar ge moet weten: baby mag ongegeneerd spelen in de living, keuken en living zijn in één, naaien doe ik ook in de leefruimte, werken aan onze droom, koken, … In ons leefruimte gebeurd werkelijk alles! Dus gênante foto’s en/of momenten die komen er binnenkort zeker aan! 
Alvast één gênant moment: als de bel gaat, in de late namiddag, en je nog altijd in u pyjama zit omdat je niemand verwachtte en ffkes u naaiproject wou af hebben! 
Doet u ook mee?