Als we een uurtje op overschot hebben…

Eenvoudig en simpel, daar houden we wel van. 
Soms is er geen tijd om ingewikkelde patronen uit te dokteren, nieuwe patronen uit te tekenen of ingewikkelde werkbeschrijvingen  te begrijpen. 
De goesting om te naaien zit meestal niet ver weg, 
Maar tijd is kostbaar. 
Daarom dankbaar voor patronen die me goed afgaan en slechts een uurtje tijd vragen. 
De Harlequin uit “La Maison Victor.”

Eenvoud siert, 
Perfect patroon om dit prachtige herfststofje tot zijn recht te laten komen. 

Het prachtige herfsttafereel werd gecombineerd met een zwart katoenen stofje
Inderdaad, dit kleedje is volledig gemaakt uit katoen, zonder gebruik van een rits. 


Hals- en armsgaten werden afgewerkt met paspel. 
Perfecte oplossing voor een patroon waarvan het beleg toch niet dat is! 

Stof: 

Patroon:
Harlequin uit La Maison Victor (editie 1, 2013) 
Advertisements

Openhartig

Het is niet de gewoonte,
De twijfel om op de publish-knop te drukken groot,
Maar nu geen weg meer terug.

Wilt u geen bedenking over het leven, over ons leven? Stop dan nu met lezen.
Indien je verder leest, hoop ik op een gelijkgestemde ziel! 😉
Want er moet me iets van het hart…

Zorgen over wat er met “ons” gebeuren moet.
Vooral: over over wat de toekomst onze kinderen, en later misschien wel kleinkinderen, zal brengen.

Al een tijdje begrijp ik niks meer van onze maatschappij. Maar dezer dagen bereikte mijn gevoel hieromtrent een dieptepunt. Mijn ervaringen in Thailand hebben er alles mee te maken. 

U denkt misschien:
“Is ze daar met haar Thaise b*llshit?”
“Alsof het daar zoveel beter is!”

Ik predik niet dat het daar zoveel beter is. Ik werkte er ooit en weet best dat niet alles daar rozengeur en maneschijn is. Denk alleen al aan de corruptie in het land en de armoede en je weet genoeg. Maar, ja er is een maar…

Daar liep ik nog nooit een confrontatie op met de zuurheid en geslotenheid die we hier in onze maatschappij kennen. Een kleine depressie is dan ook opgedoken na terugkomst… 

‘t Contrast gigantisch: van een warme, hartelijke omgeving naar een kille, norse…

De overschakeling, moeilijk te maken.

Binnen de 12 uur na terugkomst was er al een eerste ‘unk’: boodschappen doen op een druk moment. Niet echt een goed idee als je niet geconfronteerd wil worden met norsheid en een muur waar je zelfs met drilboor niet door kan… 

Want zo voelde ik mij. Rondlopend in de winkel met mijn glimlach roept alleen maar norse blikken op bij de anderen. Werknemers, klanten, ‘t maakt geen verschil. Als even later er ook nog zo iets komt als de “September-verklaring” kan enkel nog de gedachte zijn: “In wat voor apenland leven wij eigenlijk?” 

Ik word intens triest bij alle maatregelen die getroffen worden in ons land. En nee, ik ga het hier niet over politiek hebben en over besparingen en god weet ik veel wat. Ik heb geen boodschap aan ‘we moeten allemaal mee zorg dragen voor onze toekomst’ want ik denk zo al. Alleen niet overtuigd dat “iedereen” mee zorg zal dragen…

Los van politiek, besparingen en gelijk wat vraag ik me af: ben ik dan de enige die denkt dat we het eigenlijk best goed hebben in ons land? Als we ziek worden krijgen we een uitkering, als we zonder werk vallen idem, is ons kind ziek kunnen we een dag familiale krijgen, we hebben dingen zoals ouderschapsverlof en tijdskrediet (al is de vraag bij deze wel hoe lang nog?), dokterskosten etc. worden terugbetaald, we hebben recht op weekend en moeten niet 7 dagen per week werken, er is een vakbond die opkomt voor de rechten van werknemers, we kunnen een hospitalisatieverzekering nemen, ons land schenkt hulp aan landen in nood, we kunnen leuke tripjes maken in eigen land zonder in oorlogsgebied te komen, er zijn initiatieven voor de zwaksten onder ons (hopelijk nog voor heel erg lang…), …

En toch klagen we. In sommige gevallen volledig terecht maar als ik kijk naar mijn situatie, zoals die er eentje is van duizend in een dozijn, dan mogen wij echt niet klagen. Maar we willen alleen maar verandering. Vinden dat iedereen maar zijne plan moet trekken want als je het echt wil en er hard voor werkt, dan bereik je u doelen en dromen wel…

O wéé als we er niet aan meedoen, o wéé als we niet zo denken en o wéé als we iets van ons zuurverdiende centen moeten geven aan deze die niet mee kunnen in het systeem.

Maar waar is de hartelijkheid gebleven? De bereidheid om op straat tegen een wildvreemde een goedendag te zeggen. Om al glimlachend door het leven te gaan. De hoffelijkheid in het verkeer. Rechtstaan op de bus voor zwangeren, ouderen of minder valide mensen.

Waarom altijd een argwanende blik als we ander niet kennen?
Waarom mag glimlachen niet meer op de trein, de tram, de bus, in de winkel, in het stad, ….?
Waarom vreemd opkijken als iemand goedendag zegt die we niet kennen? Waarom naar de rechtbank stappen omdat spelende kinderen teveel lawaai maken? Waarom onverdraagzaamheid als we in een restaurant zitten en er ouders zitten met een wenend kind?

Wat moet er dan met ons als we alleen nog naar onszelf kijken?
Als we alleen nog maar verzuurd kunnen zijn en een muur om onszelf bouwen?

Ik reisde naar een land waar de problemen groter zijn dan hier: veel armoede in groot contrast met de rijkdom die er heerst. Weinig tot geen begrip voor mensen met een handicap. Om de zoveel tijd wel een staatsgreep door de een of de andere. Corruptie. Overstromingen. En toch werden wij er ontvangen met hartelijkheid en warmte.

De liefde en interesse die uitging naar Axelle, dat kan ik niet beschrijven in een blogbericht. Maar als je weet dat elke Thai die we tegen kwamen interesse had in haar, bereid was om kiekeboespelletjes te spelen, haar op de arm nam, haar troostte zodat wij rustig konden eten, haar op sleeptouw nam om de wereld te ontdekken, haar eten bracht zonder dat we er om moesten vragen of voor moesten betalen, haar een vriendelijke glimlach schonken… dan wordt het misschien tastbaarder wat ik bedoel.

Het is daar niet beter maar mensen trekken er geen muur rond zich op. Familie is gigantisch belangrijk. Kinderen nog veel meer. Geen enkele Thai die volgens mij naar de rechtbank stapt omdat de spelende kinderen te veel lawaai maken…

Het is niet allemaal zo zwart/wit. Interpreteer dit bericht dan ook niet als kritiek op uw leven.

Het bloggen zelf bracht me in een wereld waar ik gelijkgestemde zielen vind. En ook in mijn leven ga ik er actief naar op zoek.

Maar het neemt niet weg dat ik als een aap wordt bekeken als ik glimlachend in de winkel rond loop en daarom maak ik me zorgen… 

Klassiek recept, hip resultaat!

Mijn voorliefde voor de patronen van Compagnie M.

De trouwe lezer weet dat ondertussen. 
Bijgevolg rolt hier regelmatig iets Compagnie-M.-achtig van onder de naaimachine. 
Opnieuw de Julia Sweater: fotoprint gecombineerd met effen tricot, omdat dat dezer dagen nu eenmaal hip is! 
Een uurtje werk was het, nog niet. Heerlijk… 
Perfect voor de winterse dagen die er binnenkort zeker aankomen! 

Om een beetje “deftige” foto’s te kunnen presenteren, plaatste ik Axelle achter haar nieuwste muziekinstrument. Zij houdt ervan en zo blijft ze even ter plaatste zitten/staan! 😉 

Knap, hip, schattig…
Wat hebben we meer nodig?

Stof:

De vliegtuigreis: hoe het echt was…

U weet het misschien nog wel, mijn post over vliegen met een peuter
Voor vertrek had ik daar toch wel wat zorgen over. 
“Hoe pak je dat aan?” 
“Wat als ze niet wil stil zitten en hysterisch wordt?” 
“Wat met de oortjes?”

Naast al het opzoekwerk kreeg ik massaal reacties van jullie en ook heel wat bruikbare tips. Nu de trip erop zit, kijk ik graag even terug naar hoe het effectief was. 

Axelle, tjah, een geboren reizigster… 
Geen enkel probleem te melden i.v.m. de vliegtuigreis. Mijn voorbereiding leverde dus een kalme, relaxe reis op, want vollen bak in de overtuiging dat het zonder die voorbereiding moeilijker was gelopen.

Tip 1: voor het aan boord gaan lieten we Axelle telkens de luchthaven zelf verkennen: al kruipende, al stappende of al vliegend op onze armen. Net voor het aan boord gaan ging ze dan de draagzak in. Van dat ding ben ik geweldig content. Alle moeders die ook van plan zijn te vliegen met hun kleine ukkepuk: ga voor de draagzak. Je hebt je handen vrij voor paspoortcontrole en handbagage en je kleintje wordt relax. 

Die draagzak is trouwens mijn tip 2. Het heeft ons echt geholpen op de reis makkelijker te maken. Het in slaap vallen ging makkelijker en gaf mezelf het geruststellende gevoel dat als ze niet wou slapen ik nog toertjes met haar op het vliegtuig kon lopen…

Al het entertainment-materiaal dat ik meenam was niet nodig. Ze had voldoende aan eten. Bijgevolg tip 3: zorg voor lekkers. De gouden tip die ik kreeg: de doosjes van de Hema met rozijnen in… Dat heeft hier gescoord en niet alleen op het vliegtuig zelf.

Natuurlijk heeft Axelle ook wel gespeeld op het vliegtuig. Ik had allerlei leuks mee (en had dit allemaal ingepakt.) Maar Axelle was zo gefascineerd door haar nieuwe omgeving dat ze vooral daar op ontdekkingstocht ging. In nood hadden we nieuwe boekjes mee, stickers en een nieuw speelgoedje. Tip 4: zorg voor genoeg entertainment, beter te veel dan te weinig.
De moeilijkste momenten, met name opstijgen en dalen, verliepen hier behoorlijk vlot gezien Axelle meestal sliep op die momenten. Slechts één keer heeft ze het opstijgen effectief meegemaakt. De fopspeen en het eten van rozijnen werkte hier perfect. Drinken heeft ze niet moeten doen maar kan wel een goeie tip zijn voor kindjes die geen fopspeen hebben. 
En als laatste: wees zelf relax en voorbereid. Dan kan er niks mislopen… 😉

Op slag verliefd…

Soms zie je een stofje en ben je op slag verliefd!
Echter, één probleem: geen inspiratie ter verwerking van dit pareltje.

Weken gingen voorbij, zelfs maanden…

Maar toen, geheel onverwacht, 
verkocht ik het stofje aan een dame die haar plannen met dit stofje erbij vertelde. 
Onmiddellijk erna ging ik zelf aan de slag: 
uitbreiding winterkast! 
Met het vaste recept van tegenwoordig: het basisjurkje uit ‘SVDZ’. Perfecte match… 
Alleen het model zit nog steeds in een fase van niet willen poseren en recht staan wanneer ik het vraag, laat staan alleen stappen… 😉

Ik houd van de details op de stof: een soort wollige linten die op het patroon werden genaaid!

En zo hebben mama en dochter een nieuwe outfit, die nota bena bij elkaar passen…. 😉

Een retrojurk die om zon vraagt!

U las het al, voor vertrek werd er veel genaaid. 

Eén van die naaisels, de retrojurk, werd al eerder geshowd: de winterversie, die ook wel in de zomer kan. 
De andere, een op en top zomerjurkje… 
‘t Vraagt gewoon om zon! 
Bijgevolg: 
Thailand, perfect decor voor deze zomerstuk. 

Gemaakt uit een licht-gewicht-katoentje: ideaal om de tropische warmte op Koh Chang te trotseren. Alhoewel ik achteraf gezien een kleinere maat had moeten maken! 

Zoals velen schat ik mijn maat verkeerd in… Ik maakte maat 42 en thuis leek dat perfect (ook tijdens de vele pasbeurten). Tijdens het bekijken van de foto’s viel me echter op dat het kleed best ruim zit.
Eens thuis hebben we dus werk want de winterversie stond sowieso al op het programma. 
Herkenbaar voor jullie? Je maat verkeerd inschatten? Grijpen naar een grotere maat en er toch van overtuigd zijn dat een maat kleiner je niet zal passen? 
Hier is het dagelijkse kost… 
Anderzijds perfect verklaarbaar: 
Bij heel wat kledingmerken lijkt het alsof ik een reus ben… 
“Maar dat ben je niet!” moet ik tegen mezelf zeggen! 
Patroon: Retrojurk uit “Het Grote Naaiboek” van Femma