Openhartig

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden, mijn openhartig bericht.
Het depressieve gevoel is weg… een mens past zich nu éénmaal snel aan.
Misschien gelukkig maar!
Of toch niet?

Er blijven spinsels door mijn hoofd gaan.
Spinsels en vragen.
Proberend me op te trekken aan elke warme gloed die passeert.
Mezelf te verzetten tegen de vanzelfsprekende verzuurdheid.

Nadeel van dat menselijk vermogen om zich snel aan te passen:  je draait in no time terug mee in het systeem waar je zelf misselijk van wordt. 

Zo maak ik me soms kwaad in de auto als een andere iets doet dat niet ok is. Waarom jaag ik me daar in op? Twee minuten later aankomen op bestemming is echt geen ramp. En toch betrap ik mezelf erin te vervallen. Om ze achteraf te beseffen en te denken: ‘Zie, je doet het nu gewoon zelf.’ Dus ik probeer: om lachend en geduldig te zijn en ondertussen denk ik na over hoe ik uit dat verzuurd systeem raak.

Emigreren naar elders? Dat was mijn laatste gedachtenkronkel…
Er is niks meer in de plaats gekomen.

Advertisements

8 thoughts on “Openhartig

  1. 't Is ook de druk van de maatschappij die je voelt, ongetwijfeld! Iedereen heeft zo zijn momentjes, maak je geen zorgen. En zolang ze van voorbijgaande aard zijn en je ook nog echt kan genieten van de kleine dingen des levens, is er geen probleem! Maak dit weekend eens een herfstwandeling en laat je kleine spruitje met de blaadjes spelen, zalig toch!

  2. Mijn manier om niet te verzuren staat haaks op wat de meeste mensen doen; ik verklein mijn wereld in plaats van die te vergroten 🙂 . Als ik eraan denk hoe gelukkig mijn grootouders waren, hoewel die haast altijd rond de kerktoren bleven.. dus voor mij geen verre, grote reizen meer dus ook geen behoefte te 'vergelijken' (want mijns inziens is het gras altijd groener); geen mensen meer in mijn leven laten die 'energiezuigers' zijn, aan mijn familie heb ik vaak meer dan genoeg; de media sterk beperken en selectief zijn dus geen nieuws meer op de radio in de auto, op tv, hoogstens eens per dag online de krant checken (ze maken je toch alleen maar gek en zijn vaak té subjectief); enz.. En ik kan je zeggen, ik voel nog amper druk om maatschappelijk aanvaard te worden. Ik doe mijn ding en probeer lief te zijn voor mijn omgeving zonder me druk te maken wat anderen van me denken. Een hele oefening maar dat geeft me rust. Dàt en mezelf nu en dan eens verliezen in het creëren en delen van mooie dingen 😉

  3. Af en toe eens niets moeten kan deugd doen,laat je huishouden even(tjes) links liggen,neem een boek of een uurtje naaien voor je zelf,ga een wandeling maken met het gezin en laat de wind door je haren en je spinsels waaien.

  4. Gewoon volhouden, na een depressief gevoel blijft dat nog even hangen, ik ben een jaar na mijn depressie en ik voel me nog steeds soms bang om terug te hervallen 🙂

  5. Wat jij ervaart als verzuring, is voor heel veel mensen een gewoonte, jammer genoeg. Die staan daar niet eens bij stil. En het is niet omdat jij in de zogenaamde zachte sector werkt, dat jij zo reageert want ook daar zijn er heel veel mensen die er niet bij stilstaan. Voor heel veel mensen is alles wat ze doen van “moeten” : moeten opstaan, moeten opjagen om op tijd te komen om te moeten werken,…
    Maar we mogen blij zijn dat we zoveel mogen: we mogen opstaan, we mogen met de auto (niet iedereen kan zich dat permitteren) onze kinderen (we mogen blij zijn dat we ze hebben) naar de opvang (gelukkig dat we er een hebben gevonden en kunnen betalen ) of naar school (gelukkig dat er een school is) brengen en we mogen gaan werken (gelukkig hebben we werk en gelukkig zijn we gezond genoeg om te werken��)…
    We staan er niet bij stil. We mogen leven in een land waar de sociale verzekering optimaal is. Ok, het kan nog beter en ok teveel mensen vallen uit de boot. We mogen leven in een land waar we niet akkoord gaan met veel dingen die boven ons hoofd gebeuren, maar he, we mogen dat zelfs zeggen.
    Als je in een ander land op vakantie gaat, wat valt je dan op? Noteer dat eens en probeer dat hier ook te ontdekken, te zien. Gent (ik neem nu Gent maar het kan'over elk dorp, elke stad gaan) is zo mooi, toeristen komen in drommen naar hier, maar wij vinden dat gewoon en zien de schoonheid niet meer, maar wel de grauwheid). En zo is er veel waar wij zelf kunnen aan werken. Je hebt het zelf al gezegd: zeg gewoon eens goedendag tegen mensen die je tegenkomt. Sommigen reageren niet, maar anderen beginnen te stralen. Probeer iets te doen aan die gejaagdheid: even diep in en uit ademen, luid meezingen met muziek, even vriendelijk lachen of zwaauen naar iemand. ..
    En voor de rest heel bewust genieten van wat we hebben, van de mensen om ons heen,…
    In de spiegel kijken en tegen jezelf zeggen: jij mag er zijn 🙂
    Emigreren naar elders: als jullie dat willen, waarom niet. Maar zorg ervoor dat het geen wegvluchten is.

  6. Schoon gezegd Lut… ik weet dat je ook zo denkt wat je zo fantastisch maakt… ik zou nooit wegvluchten 🙂 maar soms snak ik zo naar een wereld waar wat meer verdraagzaamheid is en niet alleen aan zichzelf gedacht wordt… want overal ter wereld zijn er problemen maar niet overal ter wereld is men zo nors en kwaad, zo gejaagd en zo in zichzelf gekeerd… ik wil niet mee in die verzuurdheid, vandaar dat emigreren soms de enige optie lijkt (wees gerust: er zijn geen concrete plannen ofzo maar voor het eerst in mijn leven zou ik dat ook echt gaan overwegen.-)

  7. Ik begrijp waarom dat je dat doet en ik vind het fantastisch dat je dat kan… Hier zit dat echter niet in de aard van het beestje… Ik kan mijn ogen niet sluiten voor de dingen om me heen. Ik kijk amper nog nieuws ofzo maar toch komt het gigantisch binnen. De druk om maatschappelijk aanvaard te worden valt hier best mee… op zich ben ik vrij standaard: ik werk hard (te hard misschien), heb een huis, ben getrouwd, heb een kind… vrij standaard hé 😉 maar voel een druk omdat de lat altijd maar hoger en hoger gelegd worden, niemand er echt gelukkig van wordt en iedereen lijkt te vergeten dat het zelfmoordcijfer, de burn-outcijfers, de pillencijfers nergens zo hoog zijn als hier… dat maakt me bezorgd…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s